هوس کرده ام مدادی بردارم و بیافتم به جون دیوار و تا میتونم روش خط خطی کنم و هر چی که دلم میخواد روش بکشم ، دلم میخواد مدادها همه رنگی را داشته باشه ، ایینجوری به هر رنگی نوبت میرسه که سهمی داشته باشه ...

روز شیرین اول هفته و گرمای نازنین و استرس از نوع اعلا ...

شرکت در نمایشگاه چه بعنواه بازدید کننده و چه بعنوان شرکت کننده میتونه فواید بسیاری داشته باشه ، وقتی میبینی دوستان سر تا پا متخصص و اینکاره ! با چه شدت و پشتکاری از این غرفه با اون غرفه میروند و بدنبال بروشور و کاغد پاره و کیسه و اینجور چیزها هستند ، اون وقت میفهمی که داری چه وقت و چه انرژی را به هدر میدی تا شاید کسی سوالی مرتبط داشته باشه که دلت خوش باشه ، و در اخر به این نتیجه میرسی که حتی اگر سنگ هم روی کانتر بذاری طرف با علاقه هر چه بیشتر اونو بر میداره ، حالا یا برای یادگاری یا شاید هم فکر میکنه شفایی چیزی میده که نباید این فرصت را از دست بدهد .

خلاصه اینکه دیدن داره این جماعت ساعی و کوشا در چنین حالتی …

فوتبالهایی که این شبها بازی میشه و شاید هم خیلی ها اهلش نباشند دارای یکی از بزرگترین نکته هایی است که همیشه در گوش ادما خوانده میشه و اونهم اینه که همیشه و تحت هر شرایطی باید تا اخرین لحظه جنگید و ناامید نشد چرا که حتی در هر لحظه از همون وقت اضافه هم میشه سرنوشت سقوط یا صعودی را تعیین کرد ...  

روزی روزگاری ، در ایامی شاید نه چندان دور ، دوستی ، بنده خدایی ، شریکی و شاید دشمنی ناخواسته ، موضوعی را ، شاید به ارزش یک عمر زندگی ،  حواله داد به یکی از نامه های کتاب چهل نامه کوتاه به همسرم مرحوم نادر ابراهیمی .

وقتی خبر مرحوم شدن ایشان را شنیدم ، به یاد ان روزها افتادم و به یاد گفته ان شخص و به یاد ان متن ، که چگونه میتوان زندگی را با نوشته ای معامله کرد و به ان حواله داد .

بخشیدن و گذشت کار هر کسی نیست ، شجاعتی میخواد و روحی بزرگ که هر کسی نداره و بخاطر همین یک سرنوشت در جایی دیگر نوشته میشه و به ثبت میرسه ...

میبینی چقدر راحت سر از جای دیگه ای در میاریم ... ؟

گاهی اوقات میلغزد و گاهی اوقات خیر ، درست مثل زمانی که قدم برمیداری و میروی ، که باز گاهی میدانی کجا قدم میگذاری و زیر پایت چیزی را حس میکنی و گاهی هم فکر میکنی که حس میکنی اما در عمل چیزی نیست جز هیچی ...

روزگار هم شده است معجونی از همه همین چیزها و هیچ ها و سراب ها و حباب ها ، گاهی رنگی و گاهی سیاه و سفید ، و حتی گاهی بی رنگ بی رنگ ، بدون هیچ نامی و نشانه ای و علامتی ، گمنام گمنام ...

گاهی میتوان ساعتها حرف زد و داد سخن گفت ، گاهی هم باید ساعتها و حتی روزها سکوت کرد و به انتظار نشست تا زمانی فرا رسد برای چیزکی گفتن ...

بودم ، هستم ، خواهم بود شاید اگر قسمت باشد ، همینجا ، شاید کمی ان طرف تر ، شاید هم در گوشه ای .

 مهم بودن است ، بدان که هنوز هستم ...  

روزگار با کسی شوخی نداره ، بارها و بارها هم اینو تکرار کرده و میکنه ، اما اینکه ادما بخوان گوش کنند یا نه ، میشه یک بحث دیگه . وقتی میگه هر اومدنی رفتنی داره ، حتما داره ، پس شاید بهتر باشه قبل از اینکه کار خراب بشه یه فکری کرد .

به هر حال ، یکی از همکارن بنده خدا دلش را گرفت و رفت دکتر و عمل کرد و خبر رسید که فوت کرده ، مثل وبلاگ اینجانب که بود و یکهو رفت و میگن اومده دوباره !

در حقیقت در یک چشم برهم زدن میبینی که همه چیز بهم میریزه و از بین میره ، حالا چی ممکنه برگرده و چی نه دیگه معلوم نیست ، بستگی به شانس داره و قسمت ...

خلاصه اینطوری ، رفتیم و اومدیم و هستیم تا ببینیم چه میشود ...

سلام ،

خیلی زود گذشت ، اونقدر زود که سلام نگفته دوباره رسیدیم به اخر یک فصل دیگر و باز همان حرفها و باز همان شروع و باز همان پایان ...

خیلی حرفها هنوز مانده ، در جای جای این طرف و ان طرف ، گاهی اوقات نمیدانم از کجا باید شروع کرد و چه باید کرد و چه باید گفت ، اما به هر حال ، باید گفت ...

خوب ، شاید بهتر باشه که بذارم برای بعد ، در فرصتی دیگر ، اگر زمانی باشد و عمری و نفسی ، اگر بود که میگویم و اگر هم نبود که باشد حلالیت شما ...

سال خوبی داشته باشید ، به زیبایی اسمان ابی و به درخشانی خورشید عالم تاب و به گرمای نفس همیشه سبزتان ...

التماس دعا و

سال نو مبارک ...

برو به تاريخ:

لطفا  ايــن فـــرم   و  بــعــد  ايــن يكي فـــرم  را پر كنيد تا وبلاگتان در ليست وبلاگهاي به روز شده من ثبت شود. متشكرم